Piotr Kutiak
tel. 663 740 066
e-mail: piotrkutiak@wp.pl
Więcej...

Osobliwości Szlaku Nadsańskich Umocnień

San jest największą rzeką w Bieszczadach. Podczas II Wojny Światowej stanowił na omawianym obszarze granicę pomiędzy III Rzeszą Niemiecką a ZSRR. Po zajęciu przez Sowietów terytorium Polski już w październiku 1939 roku przystąpiono do prac projektowych celem opracowania rejonu umocnień granicznych tzw. Lini Mołotowa. W latach 40 XX przystąpiono do nudowy Rejonów Umocnień - Ukrieplionnyj Rajon od Bałtyku po obszary na południe od Przemyśla. Rejonów Umocnień powstało trzynaście, ten ostatni leżacy w Bieszczadach i na Pogórz Przemyskim nazywany jest Przemyskim Rejonem Umocnionym. Jego długość szacowana jest na 120 km, gdzie wybudowano prawie 100 obektów. Rozpoczynał się on w Bóbrce koło Soliny, w Sieniawie łaczył się z Rawsko-Ruskim Rejonem Umocnionym. W skład Przemyskiego Rejonu Umocnień wchodziło 7 punktów oporu, w Bieszczadach spotykamy Samodzielny Punkt Oporu w LEsku, Załużu i Olchowcach. Na dwóch szczególnie ważnych odcinkach: Przemyśl-Bachórz oraz Olchowce-Myczkowce, których zadaniem była obrona tras komunikacyjnych prowadzących do Lwowa obiekty bojowe umiejscowione były w bardzo bliskiej odległości od Sanu. Wykorzystano rzeźbę terenu budując schrony w oparciu o stoki prakoryta rzeki.